7 Ocak 2015 Çarşamba


Derdin dert değil! Keyfini çıkar…

2015’e girerken de, şimdi de nasıl bir mutsuzluk hali!
Neymiş, iş’te işler yolunda gitmiyormuş. Kimin ne yaptığı belli değilmiş. Kimin ne yapacağı da… Kifayetsiz, hadsiz, keyifsiz, yönetici olmayan yönetici müsfetteleri tarafından yönetiliyormuşuz. Sonumuz belli değilmiş… Öl bari! Endişeden öldü yazarlar mezar taşına da!
Kızdım, çok kızdım kendime!
Dert olmayan kendi dertlerimle herkesi sıktığım için, dertleri bahane ettiğim için, hadsizlere bunu bahane olarak kullandırmaya fırsat verdiğim için, derdimin hiç de öyle dermansız bir dert olmadığını anladığım için… Benzer kötü tecrübeleri örnek aldığım için… Yüreğime endişe salanlara izin verdiğim için… Kalbimin sesini hiçbir zaman dinlemeyip mantığımın esiri olduğum için! Korkmaktan korktuğum için! Denemekten korkup kaçtığım için! Endişeden, başta beynim olmak üzere bütün organlarımı perişan ettiğim için! Özellikle çatılmaktan yorulan kaşlarım, ağlamaktan boğulan gözlerim, stresten sıkışan yüreğim için!
Nasıl bir eziyettir bu. İnsanın kendisine edebileceği en büyük işkence! Düzeltilebilecek sorunları, kartopuna çevirip altında ezilmek. Sanki bütün dünyayı ben taşıyorum sırtımda. Sanki kimsenin başka dertleri, sıkıntıları yok! En alası var! Başa çıkılması en zorlarından!
Yok benim yok!
Yok saymaya çalışmıyorum ama çok kolay düzeltilebilir sorunlar olduğunu biliyorum.
Nerden başlamalı, nasıl yapmalı? Yol arıyorum.
Önce ruhumu özgür bırakmak istiyorum. Ki yaşayabilsin!
Sonra çocuklarımla mutlu olmak istiyorum. Ki dünyanın en kötü annesi olma duygusu silinsin!

Çalışmaya devam etmek istiyorum…

Sadece para kazanmaya yönelik çalışmak değil tabii. Spor yapmalı, yemek yapmalı, dil öğrenmeli, çiçek kurutmalı… Çocuklarımla ders dışında keyifli anlar yaratmalı… Analar, babalar, kardeşler hep aranmalı, onlar için de vakit geçirmek için zaman yaratılmalı. Okunmak üzere evin farklı köşelerinde dağ gibi yığılan kitaplar hatmedilmeli. Mutlaka ders çıkarılmalı!
Şu an haneme tek artı koyabildim. Sürekli şükredebildiğim için. Şükretmek beni en çok rahatlatan tek eylem şu anlarda…
2015’e yeni girdiğimiz şu günlerde bir de umutlu ve mutlu olursam!

Elçilik bir durum yok! Hayat güzel!


Melek Elitok